Nabij het huis te Echten

Echten is een dorpje vlak bij mijn huis. Ik woon op het platteland, omgeven door akkers en grasvelden waar 's zomers de koeien grazen. Ik heb een tijd ghad dat ik gemakkelijk kon lopen en dan liep ik met mijn vrouw door de bossen van de plaatsen om ons heen. Vooral nabij het dorpje echten waar een baron ooit een landhuis bouwde dat nu gebruikt wordt voor visueel gehandicapten.

Eens kwam ik er mij vader tegen. Niet fysiek, want hij had de materiele wereld al verlaten. Ik schreef daraover dit gedicht:

  1. Nabij het huis te Echten

Vooropgesteld:

ik heb me nooit

aan illusies willen hechten.

Je had het me verteld.

Ik volgde slechts de groene wegen

tot voorbij het huis te Echten.

Daar kwam ik je

in vage schemerbeelden tegen.

Ik had mijn verwarde dromen

- de laatste die ik had -

voor je meegenomen.

Grauwe regen

viel op het zompig modderpad.

Terzijde ervan

de schemerende heidevennen

waarlangs je was gekomen;

een gebogen man

die aarzelend de weg hervond

naar aardse oude oorden.

Treurende dennen

log

steunend op

de zware venen grond.

Het zijn je woorden

die ik kon herkennen,

- ik hoor ze nog

als onafgemaakt gedicht -

en niet je mond.

Ook niet je ogen

in je verweerd

en vaal gezicht,

maar wat het herkende.

Ik zie nog hun licht


Twitter Facebook LinkedIn Volgen



Nabij het huis te Echten

Ik wil opnieuw beginnen

Gedichten album

Introduktie